Wypadek zbiorowy przy pracy

Wypadek zbiorowy przy pracy to wypadek przy pracy, w wyniku którego poszkodowane zostały co najmniej dwie osoby. Oznacza to, że o zbiorowym charakterze zdarzenia decyduje liczba osób poszkodowanych w wyniku tego samego zdarzenia wypadkowego, a nie to, czy wszyscy poszkodowani odnieśli identyczne obrażenia, wykonywali tę samą czynność albo byli zatrudnieni na tym samym stanowisku.

Aby zdarzenie mogło zostać uznane za zbiorowy wypadek przy pracy, musi spełniać ogólne przesłanki wypadku przy pracy. Powinno być zdarzeniem nagłym, wywołanym przyczyną zewnętrzną, powodującym uraz albo śmierć i pozostającym w związku z pracą. Dopiero po ustaleniu tych elementów ocenia się, czy w wyniku jednego zdarzenia poszkodowane zostały co najmniej dwie osoby.

Zbiorowy wypadek przy pracy może mieć różną skalę. Może obejmować dwóch pracowników, którzy poślizgnęli się w tej samej strefie, kilku pracowników poszkodowanych przy awarii maszyny, grupę osób zatrutych substancją chemiczną, pracowników poszkodowanych w wyniku wybuchu, pożaru, porażenia prądem, zawalenia konstrukcji, upadku elementu, wypadku komunikacyjnego, potrącenia przez pojazd, awarii rusztowania, zasypania w wykopie albo niekontrolowanego uwolnienia energii.

Zbiorowy charakter wypadku nie zależy od ciężkości obrażeń. Wypadek może być zbiorowy, nawet jeżeli jedna osoba doznała ciężkiego urazu, a druga urazu lżejszego. Może być również zbiorowy wtedy, gdy wszyscy poszkodowani doznali obrażeń lekkich. Jeżeli jednak wśród poszkodowanych wystąpi skutek ciężki albo śmiertelny, zdarzenie będzie wymagało dodatkowo oceny jako wypadek ciężki lub śmiertelny, co zwiększa wagę obowiązków pracodawcy.

W praktyce szczególnie ważne jest ustalenie, czy poszkodowane osoby ucierpiały w wyniku tego samego zdarzenia. Przykładem tego samego zdarzenia może być wybuch, zawalenie, pożar, rozszczelnienie instalacji, potrącenie grupy pracowników, nagłe uruchomienie maszyny, zerwanie ładunku, awaria podestu, upadek elementu konstrukcji albo kolizja pojazdu przewożącego pracowników. Jeżeli natomiast kilka osób ulega urazom w różnym czasie i z różnych przyczyn, nie zawsze będzie to jeden wypadek zbiorowy.

Wypadek zbiorowy przy pracy może dotyczyć pracowników jednego pracodawcy, ale może też wystąpić w miejscu, gdzie pracują osoby z kilku firm. Na budowie, w zakładzie przemysłowym, centrum logistycznym, obiekcie handlowym, hali produkcyjnej albo podczas prac serwisowych poszkodowanymi mogą być pracownicy generalnego wykonawcy, podwykonawców, operatorzy, monterzy, magazynierzy, kierowcy, pracownicy utrzymania ruchu, pracownicy ochrony albo osoby wykonujące pracę na innej podstawie. Taka sytuacja wymaga bardzo dobrej koordynacji postępowania.

Zbiorowy wypadek przy pracy może powstać w wyniku jednego czynnika technicznego. Może to być awaria maszyny, brak osłony, uszkodzenie instalacji elektrycznej, pęknięcie przewodu hydraulicznego, rozszczelnienie zbiornika, zerwanie zawiesia, przewrócenie regału, awaria rusztowania, zawalenie szalunku, niekontrolowany ruch pojazdu, awaria podestu ruchomego albo oderwanie elementu konstrukcyjnego. W takich przypadkach konieczna jest dokładna analiza stanu technicznego urządzeń, narzędzi i zabezpieczeń.

Przyczyną wypadku zbiorowego może być również niewłaściwa organizacja pracy. Dotyczy to szczególnie braku koordynacji prac kilku ekip, jednoczesnego prowadzenia robót kolidujących ze sobą, braku wygrodzenia strefy niebezpiecznej, nieprawidłowej organizacji ruchu, dopuszczenia ludzi pod zawieszony ładunek, braku nadzoru nad pracami szczególnie niebezpiecznymi, niewłaściwego składowania materiałów, pośpiechu, braku instrukcji albo tolerowania niebezpiecznych praktyk.

Wypadki zbiorowe często występują tam, gdzie jedno zagrożenie oddziałuje na większą liczbę osób. Przykładem może być atmosfera niebezpieczna w zbiorniku, gaz w pomieszczeniu, dym, tlenek węgla, czynnik chemiczny, pył wybuchowy, pożar, prąd elektryczny, zawalenie konstrukcji, ruch pojazdu w strefie pieszych albo spadający ładunek. Im więcej osób przebywa w strefie oddziaływania zagrożenia, tym większe ryzyko, że zdarzenie będzie miało charakter zbiorowy.

Po wypadku zbiorowym pierwszym działaniem jest ratowanie życia i zdrowia wszystkich poszkodowanych. Należy wezwać służby ratownicze, udzielić pierwszej pomocy w bezpiecznym zakresie, ostrzec innych pracowników, przerwać pracę w strefie zagrożenia, ewakuować osoby narażone, zatrzymać maszyny, odłączyć energię, zamknąć zawory, wygrodzić miejsce albo podjąć inne działania ograniczające dalsze oddziaływanie zagrożenia. Przy większej liczbie poszkodowanych konieczne jest szybkie rozpoznanie, kto wymaga pomocy w pierwszej kolejności.

Wypadek zbiorowy może powodować chaos organizacyjny, dlatego zakład powinien mieć jasną procedurę alarmowania. Pracownicy powinni wiedzieć, kto wzywa pogotowie, straż pożarną, policję, PIP i prokuraturę, kto zabezpiecza miejsce, kto kieruje służby do miejsca zdarzenia, kto ewakuuje osoby zagrożone, kto odłącza energię i kto informuje kierownictwo. Brak podziału ról może spowodować opóźnienia, powielanie działań albo pominięcie kluczowych czynności.

Miejsce wypadku zbiorowego należy zabezpieczyć szczególnie starannie. Trzeba zapobiec dostępowi osób niepowołanych, przypadkowemu uruchomieniu maszyn i urządzeń, zmianie położenia przedmiotów, usuwaniu śladów, sprzątaniu stanowiska, naprawie urządzeń albo wznawianiu pracy przed dokonaniem niezbędnych ustaleń. Jeżeli zmiany są konieczne dla ratowania ludzi, zapobieżenia kolejnemu zagrożeniu albo zabezpieczenia mienia, należy je później możliwie dokładnie opisać i udokumentować.

Przy wypadku zbiorowym pracodawca ma obowiązek niezwłocznie zawiadomić właściwego okręgowego inspektora pracy i prokuratora. Nie należy czekać na sporządzenie protokołów, pełne rozpoznanie skutków zdrowotnych ani wewnętrzne ustalenia zespołu powypadkowego. Jeżeli już pierwsze informacje wskazują, że w wyniku zdarzenia poszkodowane zostały co najmniej dwie osoby i zdarzenie ma związek z pracą, zawiadomienie powinno nastąpić bez zbędnej zwłoki.

Zgłoszenie wypadku zbiorowego powinno zawierać podstawowe informacje o pracodawcy, miejscu i czasie zdarzenia, liczbie poszkodowanych, danych osób poszkodowanych, skutkach zdarzenia, wykonywanej pracy, przebiegu wypadku i działaniach podjętych po zdarzeniu. Jeżeli na początku nie wszystkie informacje są znane, nie powinno to opóźniać zgłoszenia. Dane można uzupełnić później, po ustaleniu tożsamości poszkodowanych, stanu zdrowia i dokładnych okoliczności.

Właściwość okręgowego inspektoratu pracy ustala się co do zasady według miejsca zdarzenia. W praktyce oznacza to, że przy wypadku na budowie, w zakładzie, magazynie, hali, biurze, u klienta albo w terenie należy ustalić OIP właściwy dla lokalizacji wypadku. Jeżeli wypadek wydarzył się poza granicami Polski, właściwość może być ustalana według miejsca prowadzenia działalności przez pracodawcę poszkodowanego pracownika.

Zawiadomienie PIP nie zastępuje zawiadomienia prokuratora. Przy wypadku zbiorowym należy pamiętać o obu obowiązkach. Nie wystarczy poinformowanie pogotowia, straży pożarnej, policji, inwestora, generalnego wykonawcy, działu BHP, zarządu lub działu kadr. Pracodawca powinien dopilnować, aby informacja trafiła do właściwego okręgowego inspektora pracy i prokuratora oraz aby fakt zgłoszenia został udokumentowany.

Postępowanie powypadkowe po wypadku zbiorowym wymaga ustalenia okoliczności i przyczyn zdarzenia oraz skutków dla każdej osoby poszkodowanej. Należy zebrać wyjaśnienia poszkodowanych, jeżeli stan zdrowia na to pozwala, informacje od świadków, dokumentację medyczną w niezbędnym zakresie, zdjęcia, szkice, dokumenty techniczne, instrukcje, ocenę ryzyka, potwierdzenia szkoleń, badania lekarskie, dokumentację maszyn, przeglądów, zezwoleń i wcześniejszych zgłoszeń zagrożeń.

Wypadek zbiorowy powinien być analizowany jako jedno zdarzenie, ale z uwzględnieniem sytuacji każdego poszkodowanego. Trzeba ustalić, gdzie znajdowała się każda osoba, jaką czynność wykonywała, jakie obrażenia odniosła, czy była pracownikiem tego samego pracodawcy, czy używała środków ochrony, czy była objęta nadzorem i czy jej zachowanie miało związek z przebiegiem zdarzenia. Jedno źródło zagrożenia może oddziaływać na różne osoby w różny sposób.

Jeżeli poszkodowani są pracownikami jednego pracodawcy, pracodawca prowadzi postępowanie powypadkowe dotyczące swoich pracowników. Jeżeli poszkodowani pochodzą z różnych firm, każdy pracodawca powinien zadbać o dokumentację dotyczącą własnych pracowników, a jednocześnie konieczna jest współpraca w zakresie zabezpieczenia miejsca, wymiany informacji i ustalenia wspólnych okoliczności zdarzenia. Brak współpracy między podmiotami może zniekształcić obraz przyczyn.

Na budowie wypadek zbiorowy może dotyczyć kilku podwykonawców jednocześnie. Wtedy szczególne znaczenie mają plan BIOZ, IBWR, koordynacja robót, wyznaczenie stref niebezpiecznych, kolejność prac, nadzór, komunikacja między ekipami, praca sprzętu dźwigowego, zabezpieczenie wykopów, rusztowań, konstrukcji i dróg transportowych. Zespół powypadkowy powinien ustalić nie tylko, co zrobił poszkodowany pracownik, ale również jak zorganizowano cały front robót.

Przy wypadku zbiorowym w hali produkcyjnej trzeba przeanalizować proces technologiczny, pracę maszyn, stanowiska operatorów, strefy niebezpieczne, urządzenia ochronne, systemy awaryjnego zatrzymania, instrukcje, szkolenia, komunikację między pracownikami, awarie, presję produkcyjną i ewentualne wcześniejsze sygnały ostrzegawcze. Jedna awaria maszyny lub procesu może narazić kilka osób jednocześnie.

Przy wypadku zbiorowym w magazynie szczególne znaczenie ma organizacja ruchu pieszych i pojazdów, stan posadzki, widoczność, oświetlenie, prędkość wózków, zabezpieczenie ładunków, stabilność regałów, rozmieszczenie przejść, sygnalizacja i zasady przebywania osób w strefach załadunku. Wypadek może polegać na potrąceniu kilku osób, przygnieceniu przez ładunek, przewróceniu regału albo upadku materiałów z wysokości.

Przy wypadku zbiorowym związanym z substancją chemiczną trzeba ustalić rodzaj substancji, drogę narażenia, czas ekspozycji, źródło emisji, działanie wentylacji, dostępność kart charakterystyki, środki ochrony indywidualnej, procedurę rozlewu, ewakuację, informowanie pracowników i reakcję na pierwsze objawy. Kilka osób może zostać poszkodowanych w wyniku tej samej emisji, wycieku, rozpylenia, pożaru, wybuchu albo niewłaściwego mieszania substancji.

Przy wypadku zbiorowym w przestrzeni zamkniętej trzeba szczególnie uwzględnić ryzyko kolejnych ofiar. Zdarzenia w zbiornikach, studzienkach, kanałach, komorach, silosach albo cysternach często przybierają charakter zbiorowy, ponieważ kolejni pracownicy próbują ratować poszkodowanego bez sprawdzenia atmosfery, asekuracji i odpowiedniego sprzętu. W takich sytuacjach analizuje się nie tylko pierwotne zdarzenie, ale także organizację ratownictwa i zasady wejścia do przestrzeni zamkniętej.

Przy wypadku zbiorowym związanym z pracą na wysokości należy zabezpieczyć miejsce upadku, miejsce, z którego doszło do upadku, rusztowanie, dach, podest, otwór, drabinę, punkty kotwiczenia, sprzęt chroniący przed upadkiem, strefę poniżej i przedmioty, które mogły spaść. Jeżeli kilka osób spadło z jednego rusztowania albo zostało uderzonych przez ten sam spadający element, istotna jest analiza zabezpieczeń zbiorowych i organizacji stref niebezpiecznych.

Przy wypadku zbiorowym komunikacyjnym, związanym z pracą, należy ustalić, czy osoby poszkodowane znajdowały się w podróży służbowej, w transporcie pracowniczym, podczas wykonywania zadania, w pojeździe służbowym albo w innym związku z pracą. Trzeba sprawdzić trasę, cel przejazdu, stan pojazdu, czas pracy kierowcy, warunki drogowe, dokumentację policyjną, dane świadków i związek zdarzenia z obowiązkami służbowymi.

Zespół powypadkowy powinien sporządzić protokół powypadkowy zgodnie z ustaleniami dotyczącymi poszkodowanych pracowników. W praktyce przy kilku poszkodowanych konieczne jest uporządkowanie dokumentacji tak, aby każdy poszkodowany miał jasno opisany swój udział w zdarzeniu, skutek zdrowotny, związek z pracą i ustalenia dotyczące jego sytuacji. Nie można ograniczyć się do ogólnego opisu wypadku bez odniesienia do poszczególnych osób.

Poszkodowani mają prawo zapoznać się z protokołem powypadkowym i zgłosić uwagi oraz zastrzeżenia. Przy wypadku zbiorowym może się zdarzyć, że poszczególne osoby różnie opisują przebieg zdarzenia, ponieważ znajdowały się w różnych miejscach albo widziały inny fragment sytuacji. Zespół powypadkowy powinien zestawić te relacje z dokumentacją, zdjęciami, monitoringiem, zapisami technicznymi i informacjami świadków.

Zatwierdzony protokół powypadkowy dotyczący wypadku zbiorowego należy doręczyć poszkodowanym, a w przypadkach wymaganych również właściwemu inspektorowi pracy. Przy wypadku śmiertelnym dokumentację otrzymują uprawnieni członkowie rodziny poszkodowanego. Doręczenie dokumentów ma znaczenie dla świadczeń, ewentualnych odwołań, sprostowania protokołu i dalszego dochodzenia praw.

Dokumentacja powypadkowa po wypadku zbiorowym powinna być szczególnie uporządkowana. Warto oddzielić materiały wspólne dla zdarzenia, takie jak zdjęcia miejsca, szkice, dokumentacja techniczna, monitoring, instrukcje i ocena ryzyka, od materiałów dotyczących poszczególnych poszkodowanych, takich jak wyjaśnienia, dokumentacja medyczna, dane o zatrudnieniu, skutki urazu i doręczenia dokumentów. Ułatwia to kontrolę i późniejsze korzystanie z dokumentacji.

Pracodawca powinien prowadzić rejestr wypadków przy pracy. Przy wypadku zbiorowym w rejestrze należy uwzględnić informacje dotyczące każdego poszkodowanego pracownika, w tym miejsce i datę zdarzenia, skutki, datę sporządzenia protokołu, liczbę dni niezdolności do pracy i wnioski profilaktyczne. Wypadek jest jeden jako zdarzenie, ale skutki dotyczą kilku osób, dlatego ewidencja powinna umożliwiać analizę każdego przypadku.

Wypadek zbiorowy może wymagać sporządzenia statystycznej karty wypadku. Dane powinny wynikać z ustaleń postępowania powypadkowego i obejmować informacje wymagane dla poszczególnych poszkodowanych. Rzetelność danych ma znaczenie dla statystyki publicznej, analizy wypadkowości i planowania działań prewencyjnych. Nie należy traktować obowiązków statystycznych jako zastępstwa dla protokołu powypadkowego.

Po wypadku zbiorowym konieczna jest systematyczna analiza przyczyn i wdrożenie środków zapobiegawczych. Wnioski profilaktyczne powinny dotyczyć źródła zdarzenia, a nie tylko zachowania pojedynczych poszkodowanych. Jeżeli kilka osób zostało poszkodowanych przez ten sam czynnik, trzeba ustalić, dlaczego znalazły się w strefie zagrożenia i dlaczego zabezpieczenia techniczne lub organizacyjne nie zapobiegły zdarzeniu.

Wnioski po wypadku zbiorowym powinny być konkretne. Jeżeli przyczyną był brak wygrodzenia strefy, należy określić zasady wygrodzenia, oznakowania i nadzoru. Jeżeli problemem była organizacja ruchu, należy zmienić trasy, prędkości, separację pieszych i pojazdów. Jeżeli zawiodła maszyna, trzeba usunąć przyczynę techniczną, sprawdzić podobne maszyny i procedury. Jeżeli przyczyną była emisja substancji, trzeba poprawić wentylację, procedury awaryjne i środki ochrony.

Nieprawidłowe jest zakończenie analizy wnioskiem „zachować ostrożność”. Przy wypadku zbiorowym taki wniosek jest szczególnie niewystarczający, ponieważ zdarzenie objęło kilka osób i najczęściej wskazuje na poważniejsze braki w organizacji pracy, zabezpieczeniach, nadzorze albo przygotowaniu do sytuacji awaryjnych. Działania po wypadku powinny ograniczyć możliwość ponownego oddziaływania tego samego zagrożenia na grupę pracowników.

Po wypadku zbiorowym należy sprawdzić podobne miejsca, procesy i stanowiska. Jeżeli zdarzenie wystąpiło przy jednym regale, należy skontrolować inne regały. Jeżeli przyczyną była praca pod zawieszonym ładunkiem, trzeba przeanalizować wszystkie operacje transportowe. Jeżeli doszło do zatrucia w jednej strefie, należy sprawdzić inne strefy z podobnymi substancjami. Profilaktyka powinna obejmować system, a nie tylko miejsce wypadku.

Wypadek zbiorowy powinien skłonić do aktualizacji oceny ryzyka zawodowego. Trzeba sprawdzić, czy ocena ryzyka uwzględniała zagrożenie oddziałujące na więcej niż jedną osobę, czy przewidziano sytuacje awaryjne, czy środki ochrony były skuteczne, czy pracownicy znali zasady ewakuacji, czy stosowano nadzór oraz czy procedury obejmowały współpracę kilku stanowisk lub kilku wykonawców. Ocena ryzyka ograniczona do pojedynczego pracownika może być niewystarczająca.

Przy wypadkach zbiorowych szczególnie ważna jest komunikacja z pracownikami. Należy przekazać informacje o zabezpieczeniu miejsca, dalszych zasadach pracy, zakazie wstępu do określonych stref, zmianach w organizacji pracy i działaniach profilaktycznych. Jednocześnie trzeba chronić prywatność poszkodowanych, nie ujawniać niepotrzebnych danych medycznych i nie rozpowszechniać drastycznych zdjęć, nagrań ani niepotwierdzonych wersji zdarzenia.

Wypadek zbiorowy może mieć istotne skutki psychologiczne dla załogi. Świadkowie, współpracownicy, przełożeni i osoby udzielające pierwszej pomocy mogą odczuwać stres, lęk, poczucie winy, obawę przed powrotem do pracy albo spadek zaufania do organizacji. Po poważnym zdarzeniu warto zapewnić spokojną komunikację, możliwość rozmowy, wsparcie przełożonych i jasne wskazanie, jakie działania zostały podjęte dla poprawy bezpieczeństwa.

Najczęstsze błędy po wypadku zbiorowym to zbyt późne zawiadomienie PIP i prokuratury, niezabezpieczenie miejsca zdarzenia, szybkie uprzątnięcie stanowiska, wznowienie pracy bez usunięcia zagrożenia, brak dokumentacji zdjęciowej, nieuwzględnienie wszystkich poszkodowanych, ograniczenie analizy do jednego pracownika, pominięcie podwykonawców, brak analizy przyczyn systemowych i niewdrożenie konkretnych działań profilaktycznych.

Błędem jest także traktowanie wypadku zbiorowego jako kilku drobnych zdarzeń bez wspólnej analizy. Jeżeli kilka osób zostało poszkodowanych przez to samo zdarzenie, trzeba badać wspólne źródło zagrożenia. Rozdzielenie spraw bez analizy przyczyny wspólnej może doprowadzić do błędnych wniosków i pozostawienia zasadniczego problemu bez rozwiązania.

Nieprawidłowe jest również pomijanie osób, które początkowo zgłaszają tylko niewielkie dolegliwości. Przy wybuchu, pożarze, emisji substancji, uderzeniu, potrąceniu albo zdarzeniu komunikacyjnym część skutków może ujawnić się później. Pracodawca powinien ustalić, kto znajdował się w strefie zdarzenia, kto doznał urazu, komu udzielono pomocy i kto wymaga dalszej obserwacji lub dokumentacji medycznej.

Przy wypadku zbiorowym bardzo ważne jest zabezpieczenie monitoringu, zapisów systemów, dokumentacji zmianowej i komunikacji. Dane z kamer, systemów kontroli dostępu, maszyn, pojazdów, radiotelefonów, telefonów służbowych, dzienników robót, raportów zmianowych i zgłoszeń awarii mogą szybko zostać nadpisane albo utracone. Ich zabezpieczenie powinno nastąpić niezwłocznie, zgodnie z zasadami ochrony danych i dostępem dla osób uprawnionych.

Dokumentacja związana z wypadkiem zbiorowym przy pracy może obejmować zgłoszenie do PIP i prokuratury, notatkę z miejsca zdarzenia, dokumentację pierwszej pomocy, zdjęcia, szkice, dane wszystkich poszkodowanych, wyjaśnienia poszkodowanych, informacje od świadków, dokumentację medyczną w niezbędnym zakresie, ocenę ryzyka, instrukcje, potwierdzenia szkoleń, badania lekarskie, dokumentację maszyn, urządzeń, rusztowań, substancji lub pojazdów, protokoły powypadkowe, rejestr wypadków, statystyczne karty wypadków i dowody wdrożenia środków profilaktycznych.

W praktyce BHP wypadek zbiorowy przy pracy powinien być traktowany jako zdarzenie wysokiej wagi, nawet gdy obrażenia części osób nie są ciężkie. Sam fakt poszkodowania co najmniej dwóch osób wskazuje, że zagrożenie oddziaływało szerzej niż na pojedynczego pracownika. Dlatego postępowanie powinno obejmować nie tylko indywidualne okoliczności urazów, ale także organizację całego miejsca pracy, komunikację, nadzór, zabezpieczenia, koordynację i przygotowanie do sytuacji awaryjnych.

Najważniejszym celem po wypadku zbiorowym jest zapobieżenie powtórzeniu zdarzenia, które mogłoby ponownie zagrozić grupie pracowników. Odpowiedzialne działanie obejmuje szybkie udzielenie pomocy, zabezpieczenie miejsca, niezwłoczne zawiadomienie PIP i prokuratury, rzetelne postępowanie powypadkowe, dokumentację dla wszystkich poszkodowanych, analizę wspólnej przyczyny, aktualizację oceny ryzyka i wdrożenie konkretnych środków technicznych oraz organizacyjnych. Wypadek zbiorowy nie powinien kończyć się tylko formalnym protokołem, lecz realną poprawą bezpieczeństwa pracy.

Tagi / powiązane hasła: wypadek zbiorowy przy pracy, zbiorowy wypadek przy pracy, wypadek przy pracy, co najmniej dwie osoby poszkodowane, wypadek ciężki, wypadek śmiertelny, zgłoszenie wypadku do PIP, zawiadomienie prokuratury, postępowanie powypadkowe, protokół powypadkowy, zespół powypadkowy, zabezpieczenie miejsca wypadku, pierwsza pomoc, wypadek na budowie, wypadek przy maszynie, wypadek chemiczny, wypadek komunikacyjny, podwykonawcy, koordynacja prac, rejestr wypadków przy pracy, statystyczna karta wypadku, ocena ryzyka zawodowego, BHP

Wróć do listy

FB
x